জ্ঞান বনাম বিদ্যালয়

আপুনি এইটো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ ভাবি চাওক।

জ্ঞান আৰু পৰীক্ষাত অধিক নম্বৰ পোৱাটো, এই দুটাৰ ভিতৰত কাক আপুনি প্ৰাধান্য দিব?

এই প্ৰশ্নই আপোনাক ভাৰতীয় শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ জটিলতাক গভীৰভাৱে বিশ্লেষণ কৰিবলৈ বাধ্য কৰায়। কাৰণ শুনিবলৈ অভিযোগ যেন লাগিলেও এইটো সত্য যে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকল এনে এটা শিক্ষা ব্যৱস্থাত লালিত পালিত হৈ আগবাঢ়ে য’ত তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ জ্ঞানৰ পৰিসৰ প্ৰমাণ কৰিবলৈ পৰীক্ষাত বহিব লগা হয়। গতিকে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলে কেৱল পৰীক্ষাৰ বাবে প্ৰস্তুতি কৰাটোৱেই নহয়, বৰঞ্চ পৰীক্ষাত সুফল দেখুওৱাটোও অতিকৈয়ে প্ৰয়োজনীয় কথা।

এই প্ৰয়োজনীয়তাৰ আঁত ধৰি, জ্ঞানস্ৰোতাৰ গৱেষণামূলক আৰু বিকাশমুখী প্ৰচেষ্টাই জ্ঞানমুখী আৰু পৰীক্ষাকেন্দ্ৰিক এই দুয়োটা অধ্যয়ণশৈলীকে সুচাৰুৰূপে ঐক্যবদ্ধ কৰে। এইটো হৈছে আটাইতকৈ সু-শৃংখলাবদ্ধ পদক্ষেপ য’ত জ্ঞান আৰু পৰীক্ষা, এই দুটাৰ ভিতৰত এটাক আনটোতকৈ অগ্ৰাধিকাৰ দিয়াৰ ভূল পদক্ষেপটো এৰাই চলা হয়। জ্ঞানস্ৰোতে পৰম গৌৰৱেৰে দাবী কৰে যে তেওঁলোকে জ্ঞান আৰু পৰীক্ষাৰ এই সমতা তথা সু-সমন্বয় অৰ্জন কৰিছে যাতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলে নিয়মীয়া অধ্যয়ণৰ জৰিয়তে সৰ্ব্বোচ্চ জ্ঞান আৰু দক্ষতা উভয়কে অৰ্জন কৰিব পাৰে।

কিন্তু কেনেকৈ?

জ্ঞানস্ৰোতে বিদ্যালয়সমূহৰ গতানুগতিক পাঠ্যক্ৰমৰ/পাঠ্যতালিকাৰ এনেভাৱে অনুসৰণ কৰে যাতে অপ্ৰয়োজনীয় অথবা অপ্ৰাসংগিক বিষয়বস্তুবোৰ এৰাই চলি কেৱল প্ৰয়োজনীয় আৰু প্ৰাসংগিক বিষয়বস্তুসমূহ আলোচনা কৰিব পৰা যায় আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ সময় অপব্যয় নহয়। একেসময়তে জ্ঞানস্ৰোতে এইটোও সুনিশ্চিত কৰে যে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক যাতে প্ৰতিটো প্ৰয়োজনীয় বিষয়বস্তুৰ সঠিক আৰু নিখুত ব্যাখ্যা আগবঢ়োৱা হয় আৰু তেওঁলোকৰ জ্ঞানত আউল ৰৈ নাযায়। গতিকে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ সু-পাঠন আৰু জ্ঞানৰ বিকাশৰ বাবে এক সুন্দৰ শৃংখলৰ সৃষ্টি কৰা হৈছে।

জ্ঞানস্ৰোতে বহুসংখ্যক শিক্ষা সংস্থানৰ পাঠ্যক্ৰম/পাঠ্যতালিকাৰ অনুসৰণ কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, এটা বিষয়ৰ এটা নিৰ্দিষ্ট বিষয়বস্তু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে প্ৰথম গোট পৰীক্ষাৰ আগত সম্পূৰ্ণ কৰিব লাগিব। বিদ্যালয় পাঠ্যক্ৰমৰ সূচীৰ দৰে এই শৃংখলাবদ্ধ বিভাজনে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক বিদ্যালয়ৰ শিক্ষাদানৰ লগত সু-সংহতি তথা সমন্বয় বজাই ৰখাত পদ্ধতিগতভাৱে সহায় কৰে। জ্ঞানস্ৰোতে এই কথা সুনিশ্চিত কৰে।

জ্ঞানস্ৰোতে বৰ্তমান প্ৰচলিত শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ লগত সহাৱস্থান কৰি ইয়াৰ উৎকৰ্ষৰ বাবে প্ৰয়াস কৰে।